Pierwsze seanse w Hali Stulecia odbywały się już w 1952 roku, ale były to jedynie pokazy okazjonalne. W 1956 roku rozpoczęła się adaptacja Hali na potrzeby kina – rozważano urządzenie w nim sztucznego lodowiska i toru kolarskiego, ale ostatecznie Miejska Rada Narodowa wybrała do realizacji projekt kina, głównie ze względów promocyjnych (przyznacie, że „największe kino w Polsce w piastowskim Wrocławiu” brzmi chwytliwie).
 
Po wielu komplikacjach remontowych i zakupowych, kino „Gigant” zostało otwarte 31 sierpnia 1957 roku. Początkowo jego objętość oszacowano na 5200 miejsc. Pierwszym wyświetlanym filmem był „Urlop w Wenecji” (prod. 1955) z Katharine Hepburn. Od pierwszych dni cieszyło się wielkim powodzeniem, było kinem zeroekranowym. W styczniu 1958 roku świętowano pięćset tysięcznego widza, a we wrześniu, rok po otwarciu – milionowego. W 1961 roku „Gigant” przeszedł pierwszy remont, zmniejszeniu uległa wówczas liczba miejsc (z powodu widoczności) i do końca jego istnienia utrzymywała się w okolicy 2300 miejsc.
 
1 grudnia 1967 roku rozpoczął się kolejny remont – kino przystosowano do wyświetlania filmów w systemie TODD-AO na taśmie 70 mm, wykorzystywane były w nim radzieckie projektory Kinap KP-30. Po remoncie kino „Gigant” otwarto ponownie pod koniec sierpnia 1970 roku – nowy ekran miał wymiary 31 metrów długości i 20 metrów wysokości. Pierwszym wyświetlonym filmem był film radziecki „Jezioro łabędzie” (prod. 1957). Ale cóż, już kilka miesięcy później „Gigant” znowu został zamknięty, bo „dokuczliwy chłód panujący w nim wypłoszył stamtąd nawet najzagorzalszych kinomanów”, na „Wyzwoleniu Europy” (prod. 1970) w styczniu 1971 roku było jedynie osiemdziesięciu najwytrwalszych widzów. Od kwietnia 1971 roku znowu odbywały się w nim seanse filmów na taśmie 70 mm. Później znane było między innymi z całonocnych maratonów filmowych.
 
Piotr Lis
fot. polska-org.pl
 

Zostaw po sobie ślad

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *